Chielus op pad
Ik zal eerlijk zijn. Een van de redenen dat ik Journalistiek ben gaan doen, is de mogelijkheid om internationaal bezig te zijn. Het ‘correspondentschap’ lonkte. Hoewel ik op zich niets tegen Nederland heb, ik heb het hier eigenlijk wel naar mijn zin op dit moment, zie ik mezelf hier niet voor goed blijven.
Dit komt omdat ik al eens buiten Nederland gewoond heb. Om precies te zijn, tien jaar geleden. Oké, niet helemaal eerlijk, want het was op Sint Maarten, toch een deel van Nederland, maar toch. Behalve dat ik het Nederlands les had op school, merkte ik niet dat ik in het Nederlands Koninkrijk woonde. En ook al was het door omstandigheden maar voor drie maanden; vanaf dat moment wist ik dat Nederland niet voor goed zou zijn.
Daarvoor had ik al redelijk wat gereisd. Vakanties in Europese landen en het Caraïbisch gebied. Daarna ook nog op verschillende plekken geweest, nog steeds Europa, maar ook de VS. En vorig jaar heb ik voor het eerst voet gezet op Afrikaanse bodem.
Rwanda en de Democratische Republiek Congo, om precies te zijn. Tanzania komt daar nog bij en wie weet meer. Overigens had ik nooit gedacht dat ik naar Afrika zou gaan, want het trok me niet echt. Maar dankzij de opleiding daar toch verzeild geraakt en inmiddels gevangen door het ‘Afrika-virus’.
Zuid-Amerika en Oceanië staan ook nog op mijn wensenlijst. Waar ik eindig? Dat weet ik nog niet, maar ik weet vrijwel zeker dat het niet in Nederland zal zijn.
