20 uur later…

Terug op Nederlandse bodem. Shit, het is echt zo. Voelt heel raar. Precies vierentwintig uur geleden stapte ik de bus weer in, nadat ik mijn souvenirs gekocht had. Want ja, die horen er toch bij. Zeker voor Moederdag. Op weg naar het vliegveld in Dar. Weer terug naar huis. Ik had er een heel dubbel gevoel bij. Want ik was eigenlijk nog niet helemaal klaar. Ik heb veel gedaan, maar niet alles wat ik wilde. En nu is het alweer voorbij…

Om kwart voor 5 vlogen we van Dar Es Salaam naar Addis Ababa in Ethiopië. Dus netjes op tijd gingen we inchecken. Ramon kwam later, want die was nog aan het werk, dus Gie bleef op hem wachten. Wij naar binnen. Dan moet je eerst door de beveiliging. Alles uit je zakken en in het mandje. “Excuse me sir, lighters are not allowed on this airport.” Oké, mag ik hem dan in mijn tas doen? Niet dus, ik kon hem inleveren. Lekker dan. Bij de balie snapte ze het ook niet helemaal, omdat niet iedereen die op de lijst stond, erbij was. Toen we ze het uitgelegd hadden, konden we eindelijk door.

Eerst maar even wat eten, want daar hadden we nog geen tijd voor gehad. Inmiddels waren Gie en Ramon ook ingecheckt. Gie was gelijk 10.000 Shilling armer. Die had hij in het bakje gedaan, om door de scanner te laten gaan, maar de douanier vond dat dat geld voor hem was. Dus toen het bakje weer uit de scanner was, was de 10.000 weg. Bewijs dan maar dat je dat geld erin gelegd had.

Op Addis moesten we viereneenhalf uur wachten. Gelukkig, voor een aantal van ons dan, mocht je daar op het vliegveld wel roken. Moet je natuurlijk wel een aansteker hebben. Bij het barretje waar we zaten, er maar eentje gekocht, met een heel mooi lichtje. Alleen was dat lichtje een afbeelding van de president van Ethiopië. Verder ons nog lopen ergeren aan een Nederlandse snob- familie. Die waren wel zo arrogant, en zo stom – Moeder tegen dochter: “Mag ik wat vragen? Wat betekent ‘proceed to gate?’”

Om 11 uur mochten we het vliegtuig in. Dat overigens zijn reis tijdens die viereneenhalf uur veranderde, want we zouden eerst over Frankfurt vliegen, maar dat werd ineens over Parijs. In ieder geval balen, want dat betekende dat we weer ergens een uur zouden staan wachten. Voordat we het vliegtuig in wilden, moesten we eerst weer door de controle heen. Hannelore had haar horloge in een bakje gelegd, met nog wat spullen. Alles ging hier wel oké, vooral voor Gie. Toen we bij de balie stonden, kwam Hannelore erachter dat ze haar horloge had laten liggen. Dus terug naar de controle.

Daar lag hij niet meer. Dan maar vragen. “Nee, die hebben we in je tas gedaan.” Hannelore zoeken, maar geen horloge. Tas opnieuw door de scanner. Niks. Andere tas. Nee, daar zat hij ook niet in. Balend kwam ze terug lopen. “Ze zeggen dat ze ‘m in mij tas gedaan hebben, maar dat klopt dus echt niet… Ze hebben hem toch niet in jouw tas gedaan hè?” Raad u maar… Jawel dus, want de mijn stond open en daar zat nog ruimte in. Kun je nagaan wat een geluk ik gehad heb. Want ze hadden er natuurlijk van alles in kunnen stoppen. En dan heb ik het over de douaniers.

Eindelijk konden we het vliegtuig in. Dat zag er heel goed uit, met in de stoel voor je een eigen schermpje, waar je ook je eigen film kon kiezen. Dat werkte alleen niet. Het bleek een lokkertje te zijn, want ze hadden gewoon hun eigen films die ze vertoonden. Ik heb er niet veel van meegekregen, want ik kon gelukkig wel een paartjes slapen. Of althans iets wat er op leek. Maar steeds werd je wakker gemaakt. Dan was het voor het eten, dan was het voor een verfrissend, warm doekje.

Na negen uur landden we op Brussel. Daar ging het wel vlot. Binnen het uur stonden we buiten. Gelukkig kon ik met Hannelore tot Breda meerijden, anders had ik in Brussel de trein moeten pakken. Dat had me anderhalf uur langer gekost. Nu kon ik lekker in Breda in de trein stappen en na een uur in Culemborg uitstappen. Na 20 uur reizen plofte ik op de bank neer. Terug op Nederlandse bodem. Shit, het is echt zo…

~ door Dagmuziek op 11/05/2009.