Thunderclaps…Quiet moment… More thunderclaps…

Wat eigenlijk een culturele dag had moeten worden, werd toch weer net even wat anders als dat ik gedacht had. Niet een heel onbekend fenomeen voor me – en zeker in Afrika kun je vanalles verwachten – maar dit was toch wel heel apart.

Woensdagochtend had ik voor mezelf besloten om wat blogs te gaan schrijven. We moeten er sowieso een aantal verplicht, maar ook voor mezelf wil ik het graag kwijt, zodat de Malarone me niet helemaal gek maakt. Daarna zou ik misschien met Simon, mijn buddy, naar het museum gaan, om daar een interview te hebben met de directeur. Het museum heft een tentoonstelling over alle verschillende stammen die in Tanzania geleefd hebben. Het interview zou gaan over een stam die nog steeds in de bossen woont, maar die door de regering daar uitgehaald waren. Waarschijnlijk zijn ze net zo eigenwijs als ik, want ze zijn gewoon terug gegaan.

Thunderstruck in a clear sky
Rond het middaguur hoorden we ineens een megaklap. “Donderslag bij heldere hemel,”grapte Gie. Niet veel later nog een klap. Dat zou wel eens de luchtmacht kunnen zijn die met een straaljager door de geluidsbarrière vloog. Maar niet veel later nog een klap. Oké, nu snap ik het niet meer, want deze was veel te hard voor een ´sonic boom´.

Het nieuws
Van Simon had ik niets meer gehoord, dus gingen we met de club eten. Net toen we weg wilden gaan, vertelde Francis, een medewerker van Music Mayday, dat de klap die we een uur eerder hoorden, een explosive bij een militair wapendepot was. En dat depot was maar 20 kilometer verderop. En dan beginnen de raderen te draaien. Wat is er gebeurd, zijn er doden, zijn er gewonden? De hele reutemeteut kwam voorbij.

Tijdens het eten werd er steeds meer bekend. Althans, de geruchtenstroom kwam op gang. 200 gewonden, nog een explosie in de stad en nog meer van dat soort dingen. En toen warden de journalisten echt wakker. “We moeten er naar toe, hè? Maar we kunnen maar met drie man, “ zei Gie. Misschien had ik wel willen gaan, maar voor het werk ben ik daar niet geschikt, omdat het alleen maar om filmen gaat. “ Ik blijf wel hier, ga Ger op, en zet alles er op. Jullie houden mij op de hoogte en ik update.”

10 minuten
Binnen 10 minuten hadden we het eerste bericht erop staan. En steeds telefonisch in contact met Gie, voor een update. Ondertussen de site zoveel mogelijk verspreiden, want we waren de eerste die het nieuws hadden. En dat is toch wel zo fijn, als je weet dat je de enige bent. Gie was overigens nog te horen in het Radio1 Journaal.

Het was een heerlijke dag om te werken. Lekker achter mijn computer de wereld op de hoogte brengen van het laatste nieuws, met steeds updates van collega’s ter plaatste. Het feit dat we het hier in Tanzania deden, maakte het nog mooier.

~ door Dagmuziek op 30/04/2009.