And the winner is…

Een van de redenen dat ik naar Tanzania ben geweest, is dat ik verhalen zou maken voor Join! Maar ik ben natuurlijk in de eerste plaats een radiojournalist. Dat wil zeggen dat ik niet alleen maar ga schrijven over Tanzania. Ik maak ook radio over Tanzania.

Who do you think you are kidding?

Ik blijf me verbazen hoe een verhaal aan de ene kant doodgezwegen kan worden en aan de andere kant zo volgzaam verslagen wordt. Doodgezwegen door ons, volgzaam gebracht door degenen die juist haar vraagtekens erbij moeten zetten; de kranten in en rond Dar es Salaam. Want je hoeft echt geen Einstein te zijn om te weten dat het verhaal totaal niet klopt. Ja, ik heb het nog steeds over de explosies die we gecoverd hebben…

20 uur later…

Terug op Nederlandse bodem. Shit, het is echt zo. Voelt heel raar. Precies vierentwintig uur geleden stapte ik de bus weer in, nadat ik mijn souvenirs gekocht had. Want ja, die horen er toch bij. Zeker voor Moederdag. Op weg naar het vliegveld in Dar. Weer terug naar huis. Ik had er een heel dubbel gevoel bij. Want ik was eigenlijk nog niet helemaal klaar. Ik heb veel gedaan, maar niet alles wat ik wilde. En nu is het alweer voorbij…

BongoFlavour @ The Irish Pub

God, alweer de laatste avond. Echt ongelooflijk hoe snel het allemaal weer gegaan is. Voor mijn gevoel helemaal, want mijn tijdsbesef was ik na de eerste dag al kwijt. Het waren wel twee gave weken, ondanks soms wat kleine dingetjes. Maar die mogen de pret niet drukken. Voor de laatste avond hadden onze Tanzaniaanse vrienden een heel leuk feest afscheid bedacht. Dat was ook wel even nodig ook.

Bannana Zorro & The B-Band

Weinig Foto’s?

Veel verteld, weinig laten zien. Maar dat komt nog. De foto’s zijn er wel, maar het duurt allemaal nog even.

Bron van informatie: het thuisfront…mama

Dinsdagavond gingen we met zijn allen eten en gelijk voetbal kijken. Niet ver van het hotel vandaan zat een lokaal restaurantje waar een groot scherm tussen twee bomen gespannen was, waar het voetbal op geprojecteerd werd. Maar doordat we die dag veel te lang moesten wachten en ik steeds vanuit de koelkast naar buiten moest lopen, was ik niet echt lekker. Dus na de eerste helft gingen we met een paar mensen terug naar het hotel, want ook zij hadden niet veel puf meer.

Zorilla by the hour

Ons hotel ziet er goed uit. Oké, het is een beetje afgelegen voor ons, maar ik heb er goed kunnen zitten. We hebben elke dag een ontbijtje, de mensen van het hotel zijn vriendelijk en ’s nachts is er zelfs bewaking. De kamers zijn ruim, hebben allemaal een airco, die ik niet vaak gebruik, want ik haat die dingen, goede bedden met klamboes, een eigen douche, soms met warm water en soms niet, en voor het hotel kun je goed zitten om te werken of ’s avonds een biertje te drinken.

African Time

Bij ons op de opleiding hangen posters voor een debat over interculuraliteit. Ik vind de posters heel apart, want op één staat bijvoorbeeld een lange tekst, maar ‘Surinamers’ en ‘lui’ zijn groter en dikker gedrukt. Ze benadrukken dus stereotypes. Zo zijn Afrikanen altijd te laat, zegt men. Ik dacht dat we hier met mensen zouden werken die niet aan die types voldeden. Dat blijkt toch niet helemaal waar te zijn.

Kou vatten bij 40 graden

Het toppunt van tegenstrijdigheid. Kou vatten in bloedheet weer. Maar het kan dus wel.Ik heb het gisteren ondervonden. Maar vind je het dan ook gek, als ze de plaats waar je aan het werk bent koelen op standje diepvriezer.

Push the Button!!!!

Hoe stom kun je zijn?! Nou, ik dus heel stom. Ik heb vandaag echt een beginnersfout gemaakt. Wat heb ik gedaan, vraag je je af? Nou, heel simpel, het verkeerde knopje ingedrukt op mijn recorder. Gevolg: een heel leuk interview dat niet is opgenomen…